Drie jaar geleden begon de start van een ambitieus project; een culturele broedplaats in het hartje van Den Haag, de DCR.Zeebelt en Loos hebben vanaf het begin meegewerkt aan de realisering ervan. Een groot kantoorpand in vergane staat werd omgebouwd tot multidisciplinaire en cultureel multifunctionele hotspot. Voor Zeebelt kwam er een prachtig theater, voor Loos een fantastische studio.
Na lange jaren en moeizame ambtelijke procedures van brandalarm tot gebruikersvergunning mocht dit jaar eindelijk het publiek uitgenodigd worden en kon de broedplaats echt worden ontgonnen.
De latex op de muren is net droog, musici staan op het podium, de eerste performances vinden plaats en dan.....
- adviseert de commissie Verploeg de Gemeente Den Haag de kraan dicht te draaien omdat de activiteiten te weinig zichtbaar zijn geweest......
Zonder de bijdrage van Loos en Zeebelt wankelt de DCR.
Als dit advies wordt opgevolgd stroomt een investering van x miljoen euro en de energie en motivatie van hardwerkende mensen zinloos het Haagse stadsriool in.
Steun het verzet tegen de verkwisting, laat je stem achter
Voor een comment is een emailadres vereist, maar deze wordt niet gebruikt, niet verspreid en niet getoond.
Vergeet bij een comment het antispam-sommetje niet op te lossen.
Geen behoefte om een bericht achter te laten, maar wil je wel je stem laten horen - klik dan alleen op 'Sign'
Page 1 of 31
Natascha Helmer 28.07 / 18:30
Wat zou het jammer zijn .... als alle harde werk, alle potentie, alle projecten en initiatieven, alle bijzondere samenwerkingen en alle dromen ... in de kiem worden gesmoord. De Dcr met Zeebelt, Loos, Danslab, de artist-in-residence mogelijkheden, alle kunstenaars met een studio in het gebouw, is een uniek gegeven. Inmiddels komt de DCR steeds duidelijker op de kaart te staan; in Den Haag, nationaal en internationaal. Wie wil er nou zo'n initiatief kwijt???
Wat zou het jammer zijn .... als alle harde werk, alle potentie, alle projecten en initiatieven, alle bijzondere samenwerkingen en alle dromen ... in de kiem worden gesmoord. De Dcr met Zeebelt, Loos, Danslab, de artist-in-residence mogelijkheden, alle kunstenaars met een studio in het gebouw, is een uniek gegeven. Inmiddels komt de DCR steeds duidelijker op de kaart te staan; in Den Haag, nationaal en internationaal. Wie wil er nou zo'n initiatief kwijt???
Annebelle van Zweden 17.07 / 12:06
Zo krijgt Den Haag nooit de kans om zich tot een meer culturele stad te ontplooien. Geduld is nog altijd een schone zaak, dus geef dit soort initiatieven nou eens meer tijd en ruimte, want zonder kunst en cultuur droogt Den Haag snel uit ondanks die fijne noordzee zo dichtbij.
Zo krijgt Den Haag nooit de kans om zich tot een meer culturele stad te ontplooien. Geduld is nog altijd een schone zaak, dus geef dit soort initiatieven nou eens meer tijd en ruimte, want zonder kunst en cultuur droogt Den Haag snel uit ondanks die fijne noordzee zo dichtbij.
Herman Vriesendorp 13.07 / 21:37
Als bestuurder van de stichting Dansdrift (een niet-gesubsidieerde organisatie die al 10 jaar workshops en cursuusen organiseert voor amateurs uit Den Haag) doe ik een dringend beroep op U om Danslab te behouden. 9 jaar hebben wij ons moeten behelpen met ondermaatse zalendie te koud te klein, slechte vloer of wat dan ook voor nadelen bevatte. Eindelijk hebben we een goede zaal sinds december 2007 waardoor we fantatisch draaien (voor het eerst hebben we zelfs wachtlijsten en nu dreigt dit: Dat zou werkelijk heel vervelend zijn en het is de vraag of we dat als organisatie ovwerleven. met vriendelijke groet Herman Vriesendorp namens Dansdrift die 1x per week hier de zaal gebruikt.
Als bestuurder van de stichting Dansdrift (een niet-gesubsidieerde organisatie die al 10 jaar workshops en cursuusen organiseert voor amateurs uit Den Haag) doe ik een dringend beroep op U om Danslab te behouden. 9 jaar hebben wij ons moeten behelpen met ondermaatse zalendie te koud te klein, slechte vloer of wat dan ook voor nadelen bevatte. Eindelijk hebben we een goede zaal sinds december 2007 waardoor we fantatisch draaien (voor het eerst hebben we zelfs wachtlijsten en nu dreigt dit: Dat zou werkelijk heel vervelend zijn en het is de vraag of we dat als organisatie ovwerleven. met vriendelijke groet Herman Vriesendorp namens Dansdrift die 1x per week hier de zaal gebruikt.
henri van zanten 05.07 / 03:27
Die lui hebben alleen verstand van hun hachie. Ze willen niet ontmaskerd worden als cultuurbarbaren, dus dan maar fooi hier, fooi daar. Ik minacht die gepolitiseerde management-nazi's. die rendements-ratten, die volksverraders. Zij zijn vervloekt tot in 13de geslacht. In dat licht is Gerrit Komrij's lezing over het verraad van de generatie van '68 prikkelende kost. http://uk.youtube.com/watch?v=_nWswMTPAVE
Die lui hebben alleen verstand van hun hachie. Ze willen niet ontmaskerd worden als cultuurbarbaren, dus dan maar fooi hier, fooi daar. Ik minacht die gepolitiseerde management-nazi's. die rendements-ratten, die volksverraders. Zij zijn vervloekt tot in 13de geslacht. In dat licht is Gerrit Komrij's lezing over het verraad van de generatie van '68 prikkelende kost. http://uk.youtube.com/watch?v=_nWswMTPAVE
Martijn Oostra 03.07 / 10:28
... hoezo niet zichtbaar? Dit jaar pas geopend!? Toch?
... hoezo niet zichtbaar? Dit jaar pas geopend!? Toch?
Eric Schrijver 01.07 / 15:36
Ik zal uitleggen hoe het zit. Zes jaar terug wees Richard Florida op het belang van menselijk kapitaal voor economische groei. Dat hadden sociologen al eerder gedaan, maar hij benadrukte het belang van een specifieke soort menselijk kapitaal, de 'creatieve klasse'. De link die hij legt tussen cultuuraanbod en economische groei is niet rechtstreeks. Cultuur levert niet zozeer geld op, maar je hebt een levendig cultureel leven nodig omdat dit 'creatieve' professionals aantrekt, en zij zijn de smeerolie van de 21e eeuwse stedelijke economie. Bij beleidsmakers van over de hele wereld deed een versimpelde versie het beter. Cultuur is goed, en meer en groter is beter. In Den Haag staat er sindsdien elke week een festivaltent op de Grote Markt of het Spuiplein. Nu is dit reuze leuk voor de mensen die al in Den Haag wonen. Maar in economisch opzicht profiteert hier niemand van, behalve de standbouwers en de exploiteurs van Dixi-toiletten. De internationale, mobiele en snel verveelde 'creative class', die je tegenwoordig nodig hebt, zoeken namelijk geen massale festivals. Ze zijn op zoek naar a) gelijkgestemden b) een cultureel aanbod dat aansluit bij hun specifieke voorkeuren, en c) artistieke en economische kansen. Het huidige Nederlandse cultuur-economische beleid is niet in staat die internationale creatievelingen voor Nederland te behouden. Ze worden aangetrokken door de unieke opleidingen, en voor makers interessante instellingen. Maar zijn ook snel weer weg, omdat het hier niet mogelijk is een structureel inkomen op te bouwen. De prijzen op de kunstmarkt zijn laag, en al die interessante van overheidswege gefinancierde instellingen blijken bij nader inzien onbetrouwbare partners. De programmering van deze instellingen wordt meestal grotendeels met publiek geld bekostigd. Maar de overheid neemt niet de verantwoordelijkheid om het vertrouwen in deze instellingen uit te spreken. In plaats daarvan wordt het publieke geld herverdeeld via landelijke, provinciale en gemeentelijke subsidieverstrekkers, waarbij grotendeels op projectbasis wordt aangevraagd. Economisch gezien is dit dom. In de eerste plaats omdat dit versnipperde beheren en aanvragen van dit geld ontzettend veel tijd en geld kost, geld dat naar culturele productie had kunnen gaan. Maar ook omdat het hierdoor onaantrekkelijk wordt om met Nederlandse instellingen te werken. Als een Nederlandse instelling met je in zee gaat bieden ze je geen honorarium+budget, ze bieden je aan om subsidie voor je aan te vragen. En in het slechtste geval bieden ze je aan dat je hun naam mag gebruiken om zelf subsidie aan te vragen. Ook de uitgebreide individuele subsidiemogelijkheden voor kunstenaars en vormgevers zijn economisch gezien onverstandig. Een toegekende subsidieaanvraag betekent geen structureel inkomen, maar een mogelijke stimulering van de capaciteit om inkomen te verwerven. Maar aangezien dat inkomen in Nederland niet te verwerven is, noch op de vrije kunstmarkt en noch op de gesubsidieerde markt van kunstinstellingen, zal een ambitieuze maker dit geld gebruiken om een internationaal niveau te bereiken. Als deze kunstenaar dan geld gaat verdienen komt dit zijn eigen economie ten goede, en de Franse of Britse of Amerikaanse economie, maar niet de Nederlandse economie. Terwijl zijn economisch succes behaald is met Nederlandse publieke middelen. Maar waar het nu om gaat, is het advies van de commissie Verploeg, dat helemaal in deze lijn van economische kortzichtigheid past. Er wordt aangeraden de kleine culturele instellingen niet rechtstreeks te subsidieren, maar een budget te reserveren waarop via projectsubsidies bij het Haagse CBK, Stroom, aangevraagd kan worden. Wat hier het nut van is is mij volslagen onduidelijk. De kleine instellingen zijn kostbare tijd en mankracht kwijt aan het aanvragen van geld dat al voor hun gereserveerd is. Hun slagkracht neemt verder af omdat ze geen langetermijnbeleid uit kunnen zetten. En tenslotte maakt het deze instellingen minder aantrekkelijke partners voor creatievelingen, omdat de instellingen hen geen financiële beloftes kunnen doen. Dit is dus dom. En nog dommer is het advies om de subsidie van de instellingen Loos en Zeebelt stop te zetten. Ik ben geen muzikant, dus ik kan minder over Loos zeggen. Maar ik kan wel over Zeebelt spreken. Zeebelt is een mooi voorbeeld van Florida's theorieën, want het is een plek waar creatievelingen uit verschillende disciplines samenkomen om op hoog niveau te maken, te discussieren, en sociaal te interacteren (bier te drinken). Dat de activiteiten van Zeebelt niet altijd zichtbaar zijn voor het grote publiek is jammer, maar economisch gezien niet relevant. Economisch gezien is het relevant dat Zeebelt een sleutelrol speelt in het aantrekkelijk maken van Den Haag als vestigingsplaats voor creatieve professionals. Zeebelt vergroot de aantrekkelijkheid van de Haagse culturele wereld internationaal, landelijk en plaatselijk. Concreet werkt dat zo: 1. Zeebelt is een ontmoetingsplaats voor de internationaal toonaangevende scene van Haagse vormgevers. Met initiatieven als de stichting Schoon of Schijn en de Zefir7 avonden vind een discours op hoog niveau plaats, wat niet direct zichtbaar is voor het grote publiek, maar wat bepalend is voor de dynamiek van de Haagse ontwerpwereld. Bovendien zet Zeebelt's eigen drukwerk de toon. De posters van Studio Dumbar uit de jaren tachtig en negentig staan in menig designboek, en een recente Zeebeltaffiche van Studio 't Brandt Weer kreeg een prestigieuze internationale onderscheiding. 2. Zeebelt werkt met internationale jonge makers die afgestudeerd zijn van interdisciplinaire opleidingen als DasArts (Amsterdam), Type & Media en ArtScience (beiden Den Haag). Daarin zijn ze de enige instelling die het Amsterdamse monopolie op dit gebied uitdaagt. Zeebelt verbetert dus de landelijke concurrentiepositie van Den Haag. 3. En tenslotte werkt Zeebelt samen met ruwweg een tiental individuele kunstenaars uit de DCR. Ze zijn hiermee bepalend voor de dynamiek van de DCR en de aantrekkelijkheid van deze broedplaats, die weer een grote invloed heeft op de dynamiek en aantrekkelijkheid van het Haagse culturele leven in zijn algemeenheid. De Commisie Verploeg gaat voorbij aan deze essentiële rollen van Zeebelt, door te stellen dat de zichtbaarheid van Zeebelt te laag is. Bovendien zijn ze niet onder de indruk van de namen waar Zeebelt mee werkt Nu wil het toeval dat ik één van die namen ben. Ik ben niet beroemd, en aangezien ik aan het begin van mijn carrière sta, ook niet zichtbaar. Maar in alle onbescheidenheid, ik ben wel een vertegenwoordiger bij uitstek van Florida's creatieve klasse. Ik ben dus het smeermiddel van een hedendaagse stedelijke economie. En als ik wat ik doe niet in Den Haag kan doen dan ga ik het wel ergens anders doen. In het begin van mijn carriere is Zeebelt ontzettend belangrijk voor me geweest. Het is door hun aanwezigheid, hun bereidheid met mij samen te werken, en hun rol in de DCR, dat ik besloot in Den Haag te blijven. Vanuit mijn beroep als kunstenaar merk ik dagelijks hoe stom Nederland met publiek geld omgaat. Zo is het kennelijk wel mogelijk mij een WWIK uitkering toe te kennen, zonder dat daar ook maar enige artistieke of carrièrematige prestatie tegenover staat. Maar de artistiek interessante initiatieven waar ik mee werk, en die ook grotendeels met overheidsgeld bekostigd worden, zijn vooralsnog nooit in staat geweest mij een degelijk honorarium te betalen. Ik vind dit fnuikend. Wat mij betreft wordt, bijvoorbeeld, de WWIK vandaag afgeschaft - en wordt het geld dat overblijft verdeelt onder de Zeebelts van Nederland. Die vervolgens in het seizoen 2008/2009 de Eric Schrijvers van Nederland eens goed kunnen gaan betalen. Maar tot het zover is, wil ik hierbij mijn steun uitspreken voor Zeebelt, Loos en de DCR. Ik wil beleidsmakers aansporen hun vertrouwen uit te spreken in kleine, slagvaardige, internationale en vooruitstrevende instellingen. En om met hun geld niet de productie van individuele kunstenaars te stimuleren, maar hun kansen om inkomen te verwerven - waarbij de focus verlegd moet worden van de individuele kunstenaars naar enerzijds de kunstmarkt en anderzijds de gesubsidieerde instellingen. Voorzover ik het begrepen heb is dit ook ongeveer wat in het veelbesproken 'Second Opinion' staat, maar dat heb ik niet gelezen dus dat weet ik niet zeker. In ieder geval, tot het zover is, is ook mijn streven erop gericht om met Nederlands geld een internationale doorbraak te forceren. En mocht dat niet lukken, dan zoek ik wel een andere baan. Voor mij is het kunstenaarsschap namelijk niet een lot dat gedragen moet worden, maar een mogelijkheid die gegrepen moet worden. En die mogelijkheid wil ik alleen proberen te grijpen als die er ook echt is. Anders is het zonde van mijn tijd. En van al het belastinggeld waarmee mijn kunstenaarsschap in stand gehouden wordt. is getekend, Eric Schrijver Den Haag
Ik zal uitleggen hoe het zit. Zes jaar terug wees Richard Florida op het belang van menselijk kapitaal voor economische groei. Dat hadden sociologen al eerder gedaan, maar hij benadrukte het belang van een specifieke soort menselijk kapitaal, de 'creatieve klasse'. De link die hij legt tussen cultuuraanbod en economische groei is niet rechtstreeks. Cultuur levert niet zozeer geld op, maar je hebt een levendig cultureel leven nodig omdat dit 'creatieve' professionals aantrekt, en zij zijn de smeerolie van de 21e eeuwse stedelijke economie. Bij beleidsmakers van over de hele wereld deed een versimpelde versie het beter. Cultuur is goed, en meer en groter is beter. In Den Haag staat er sindsdien elke week een festivaltent op de Grote Markt of het Spuiplein. Nu is dit reuze leuk voor de mensen die al in Den Haag wonen. Maar in economisch opzicht profiteert hier niemand van, behalve de standbouwers en de exploiteurs van Dixi-toiletten. De internationale, mobiele en snel verveelde 'creative class', die je tegenwoordig nodig hebt, zoeken namelijk geen massale festivals. Ze zijn op zoek naar a) gelijkgestemden b) een cultureel aanbod dat aansluit bij hun specifieke voorkeuren, en c) artistieke en economische kansen. Het huidige Nederlandse cultuur-economische beleid is niet in staat die internationale creatievelingen voor Nederland te behouden. Ze worden aangetrokken door de unieke opleidingen, en voor makers interessante instellingen. Maar zijn ook snel weer weg, omdat het hier niet mogelijk is een structureel inkomen op te bouwen. De prijzen op de kunstmarkt zijn laag, en al die interessante van overheidswege gefinancierde instellingen blijken bij nader inzien onbetrouwbare partners. De programmering van deze instellingen wordt meestal grotendeels met publiek geld bekostigd. Maar de overheid neemt niet de verantwoordelijkheid om het vertrouwen in deze instellingen uit te spreken. In plaats daarvan wordt het publieke geld herverdeeld via landelijke, provinciale en gemeentelijke subsidieverstrekkers, waarbij grotendeels op projectbasis wordt aangevraagd. Economisch gezien is dit dom. In de eerste plaats omdat dit versnipperde beheren en aanvragen van dit geld ontzettend veel tijd en geld kost, geld dat naar culturele productie had kunnen gaan. Maar ook omdat het hierdoor onaantrekkelijk wordt om met Nederlandse instellingen te werken. Als een Nederlandse instelling met je in zee gaat bieden ze je geen honorarium+budget, ze bieden je aan om subsidie voor je aan te vragen. En in het slechtste geval bieden ze je aan dat je hun naam mag gebruiken om zelf subsidie aan te vragen. Ook de uitgebreide individuele subsidiemogelijkheden voor kunstenaars en vormgevers zijn economisch gezien onverstandig. Een toegekende subsidieaanvraag betekent geen structureel inkomen, maar een mogelijke stimulering van de capaciteit om inkomen te verwerven. Maar aangezien dat inkomen in Nederland niet te verwerven is, noch op de vrije kunstmarkt en noch op de gesubsidieerde markt van kunstinstellingen, zal een ambitieuze maker dit geld gebruiken om een internationaal niveau te bereiken. Als deze kunstenaar dan geld gaat verdienen komt dit zijn eigen economie ten goede, en de Franse of Britse of Amerikaanse economie, maar niet de Nederlandse economie. Terwijl zijn economisch succes behaald is met Nederlandse publieke middelen. Maar waar het nu om gaat, is het advies van de commissie Verploeg, dat helemaal in deze lijn van economische kortzichtigheid past. Er wordt aangeraden de kleine culturele instellingen niet rechtstreeks te subsidieren, maar een budget te reserveren waarop via projectsubsidies bij het Haagse CBK, Stroom, aangevraagd kan worden. Wat hier het nut van is is mij volslagen onduidelijk. De kleine instellingen zijn kostbare tijd en mankracht kwijt aan het aanvragen van geld dat al voor hun gereserveerd is. Hun slagkracht neemt verder af omdat ze geen langetermijnbeleid uit kunnen zetten. En tenslotte maakt het deze instellingen minder aantrekkelijke partners voor creatievelingen, omdat de instellingen hen geen financiële beloftes kunnen doen. Dit is dus dom. En nog dommer is het advies om de subsidie van de instellingen Loos en Zeebelt stop te zetten. Ik ben geen muzikant, dus ik kan minder over Loos zeggen. Maar ik kan wel over Zeebelt spreken. Zeebelt is een mooi voorbeeld van Florida's theorieën, want het is een plek waar creatievelingen uit verschillende disciplines samenkomen om op hoog niveau te maken, te discussieren, en sociaal te interacteren (bier te drinken). Dat de activiteiten van Zeebelt niet altijd zichtbaar zijn voor het grote publiek is jammer, maar economisch gezien niet relevant. Economisch gezien is het relevant dat Zeebelt een sleutelrol speelt in het aantrekkelijk maken van Den Haag als vestigingsplaats voor creatieve professionals. Zeebelt vergroot de aantrekkelijkheid van de Haagse culturele wereld internationaal, landelijk en plaatselijk. Concreet werkt dat zo: 1. Zeebelt is een ontmoetingsplaats voor de internationaal toonaangevende scene van Haagse vormgevers. Met initiatieven als de stichting Schoon of Schijn en de Zefir7 avonden vind een discours op hoog niveau plaats, wat niet direct zichtbaar is voor het grote publiek, maar wat bepalend is voor de dynamiek van de Haagse ontwerpwereld. Bovendien zet Zeebelt's eigen drukwerk de toon. De posters van Studio Dumbar uit de jaren tachtig en negentig staan in menig designboek, en een recente Zeebeltaffiche van Studio 't Brandt Weer kreeg een prestigieuze internationale onderscheiding. 2. Zeebelt werkt met internationale jonge makers die afgestudeerd zijn van interdisciplinaire opleidingen als DasArts (Amsterdam), Type & Media en ArtScience (beiden Den Haag). Daarin zijn ze de enige instelling die het Amsterdamse monopolie op dit gebied uitdaagt. Zeebelt verbetert dus de landelijke concurrentiepositie van Den Haag. 3. En tenslotte werkt Zeebelt samen met ruwweg een tiental individuele kunstenaars uit de DCR. Ze zijn hiermee bepalend voor de dynamiek van de DCR en de aantrekkelijkheid van deze broedplaats, die weer een grote invloed heeft op de dynamiek en aantrekkelijkheid van het Haagse culturele leven in zijn algemeenheid. De Commisie Verploeg gaat voorbij aan deze essentiële rollen van Zeebelt, door te stellen dat de zichtbaarheid van Zeebelt te laag is. Bovendien zijn ze niet onder de indruk van de namen waar Zeebelt mee werkt Nu wil het toeval dat ik één van die namen ben. Ik ben niet beroemd, en aangezien ik aan het begin van mijn carrière sta, ook niet zichtbaar. Maar in alle onbescheidenheid, ik ben wel een vertegenwoordiger bij uitstek van Florida's creatieve klasse. Ik ben dus het smeermiddel van een hedendaagse stedelijke economie. En als ik wat ik doe niet in Den Haag kan doen dan ga ik het wel ergens anders doen. In het begin van mijn carriere is Zeebelt ontzettend belangrijk voor me geweest. Het is door hun aanwezigheid, hun bereidheid met mij samen te werken, en hun rol in de DCR, dat ik besloot in Den Haag te blijven. Vanuit mijn beroep als kunstenaar merk ik dagelijks hoe stom Nederland met publiek geld omgaat. Zo is het kennelijk wel mogelijk mij een WWIK uitkering toe te kennen, zonder dat daar ook maar enige artistieke of carrièrematige prestatie tegenover staat. Maar de artistiek interessante initiatieven waar ik mee werk, en die ook grotendeels met overheidsgeld bekostigd worden, zijn vooralsnog nooit in staat geweest mij een degelijk honorarium te betalen. Ik vind dit fnuikend. Wat mij betreft wordt, bijvoorbeeld, de WWIK vandaag afgeschaft - en wordt het geld dat overblijft verdeelt onder de Zeebelts van Nederland. Die vervolgens in het seizoen 2008/2009 de Eric Schrijvers van Nederland eens goed kunnen gaan betalen. Maar tot het zover is, wil ik hierbij mijn steun uitspreken voor Zeebelt, Loos en de DCR. Ik wil beleidsmakers aansporen hun vertrouwen uit te spreken in kleine, slagvaardige, internationale en vooruitstrevende instellingen. En om met hun geld niet de productie van individuele kunstenaars te stimuleren, maar hun kansen om inkomen te verwerven - waarbij de focus verlegd moet worden van de individuele kunstenaars naar enerzijds de kunstmarkt en anderzijds de gesubsidieerde instellingen. Voorzover ik het begrepen heb is dit ook ongeveer wat in het veelbesproken 'Second Opinion' staat, maar dat heb ik niet gelezen dus dat weet ik niet zeker. In ieder geval, tot het zover is, is ook mijn streven erop gericht om met Nederlands geld een internationale doorbraak te forceren. En mocht dat niet lukken, dan zoek ik wel een andere baan. Voor mij is het kunstenaarsschap namelijk niet een lot dat gedragen moet worden, maar een mogelijkheid die gegrepen moet worden. En die mogelijkheid wil ik alleen proberen te grijpen als die er ook echt is. Anders is het zonde van mijn tijd. En van al het belastinggeld waarmee mijn kunstenaarsschap in stand gehouden wordt. is getekend, Eric Schrijver Den Haag
Martijn de Visser 30.06 / 11:03
Sluiting zou heel jammer zijn...
Sluiting zou heel jammer zijn...
Hanneke 24.06 / 11:35
DCR, Danslab verdienen het te blijven. Geef mensen de ruimte hun talenten te ontwikkelen, kijk beter naar welke spin-off dat heeft voor de stad
DCR, Danslab verdienen het te blijven. Geef mensen de ruimte hun talenten te ontwikkelen, kijk beter naar welke spin-off dat heeft voor de stad
Michel Plungjan 22.06 / 07:16
Blijf positief
Blijf positief
Michiel Pijjpe 20.06 / 09:41
Een plek met heel veel potentie, talent en diversiteit. Laat het groeien! Uniek in Den Haag, als boedplaats mischien wel in Nederland.
Een plek met heel veel potentie, talent en diversiteit. Laat het groeien! Uniek in Den Haag, als boedplaats mischien wel in Nederland.
Page 1 of 31